حیاط دیوانه خانه

2012-01-25T21:06:00.012+03:30

A golden rule: to leave an incomplete image of oneself

Emil M. Cioran

A golden rule: to leave an incomplete image of Everything

Laaaghar & Emil M. Cioran

به هر‌حال این هم یکی از راه حل‌های مسأله‌ی زندگی است که به اندازه‌ی کافی به چیزها و کسانی که از دور به چشم‌مان زیبا و اسرار‌آمیز آمده‌اند نزدیک شویم تا ببینیم در آنها از راز و زیبایی نشانی نیست؛ این یکی از چند دستور سلامت است که می‌توان برگزید‌؛ که شاید چندان دلپسند نباشد‌، اما به آن اندازه آرامش می‌آورد که زندگی‌مان را بگذرانیم و -‌از آنجا که امکان می‌دهد حسرت هیچ چیز را نخوریم، چون به ما می‌باوراند که به بهترین چیزها رسیدیم و بهترینش هم چیزی نبود- همچنین به مرگ تن دهیم‌.

پروست در جستجو
ترجمه‌ی مهدی سحابی

2011-08-22T04:42:00.007+04:30

فقط چندتایی عکس ازش مانده؛ الان که مختصری دنبال کردم و شمردم، شد دوازده تا؛ شاید بیشتر اگر بگردم، توی سی دی می دی ها و هارد دوستان مشترکِ آن موقع ها چندتایی بیشتر هم پیدا بشود؛ خب! هم خیلی کم است و هم خیلی زیاد برای به یاد آوردن؛ زیاد از این جهت می گویم که برای من، عکس او، عکسی که بیشتر از هر چیز دیگری مرا یاد او می اندازد و شاید بهتر است بگویم تصویری از او که بیشتر از همه دوستش دارم و به همین دلیل بیشتر وقت ها با آن یادش می کنم و اصلن همان یکی می تواند برای من بس باشد، عکسی ست که اتفاقن در خانه ی آن سالهای من ازش گرفته شده؛ نشسته گوشه ی هال، روی زمین، و یک سینی گرد لبه دار و یک نصفه هندوانه ی قرمز، توی سینی، جلو روش است و چاقوی بزرگ زنجان توی دستش؛ خاطره ی آن روز و آن لحظه را در ذهن ندارم؛ خب آدم پشت دستش را بو نکرده است که بردارد همه ی روزها و لحظه های یک زندگی را از بر کند! اصلن مگر می شود!؟ ولی همینقدر از عکس معلوم است که تابستان است و در آن بطالت های تمام نشدنی آن موقع ها مان، احتمالن شبی بوده است که آنجا جمع بوده ایم و هرکس پی کاری بوده و او هم هندوانه قاچ می کرده و یکی دیگر هم، لابد چون تازه دوربین دیجیتال خریده بوده، همانجور ایستاده، از در و دیوار و تلویزیون روشن و لامپ روشن و گل مصنوعی آویزان روی دیوار و ماه آسمان و دماغ خودش و... هی عکس می گرفته و هی دیلیت می کرده، هی عکس می گرفته و هی دیلیت می کرده، یک عکس هم این وسط مسط ها، از او گرفته و این یکی را اما دیلیت نکرده؛ نکرده حتی قاب درست و درمانی ببندد؛ همانجور ایستاده، چرخیده طرف او و سر دوربین را آورده پایین و او هم برگشته که بالا را نگاه کند اما عکاس امانش نداده؛ نگاهش هرگز به دوربین نرسیده، جایی وسط زمین و هوا، خندیده و تمام؛ با همان رکابی سفید و پیژامه ی راه راه گل و گشاد همیشگی که هرجا می رفت، رسیده و نرسیده، اول به قول خودش "استاد می کرد" و بعد تازه می آمد می نشست؛ با آن فرم منحصر بفرد نشستن ش که از لاغری مفرط ش ناشی می شد؛ جوری می توانست قوز کند و توی خودش جمع شود که کاسه ی زانوش دقیقن جا شود در گودی زیر بغلش. اغلب دست کم یک پا و یک دستش، یا به بیان دقیق تر یک زانو و یک زیربغلش توی این وضعیت با هم مماس بودند و کلن این فیزیک تصویر کمیکی می آفرید با آن رکابی سفیدی که حلقه ی گردن و آستینش زار می زد از بزرگی و پیژامه ی راه راه گل و گشاد و فاق بلندی که نهایتن می خواست دوتا استخوان و یک معامله را بپوشاند. خودش هم به خودش می خندید و وقت هایی هم که مهمان تازه یا آدم غریبه تری توی جمع بود بیشتر سر ذوق می آمد و لودگی هم می کرد؛ زانوهاش را جمع می کرد زیر بغلش، قوز می کرد، سیگاری می گیراند، و یک جوری خشتک اش را می پرداخت انگار ده تن خایه توش مستتر باشد، پکی به سیگار می زد، لحن جاهلی می گرفت و از قول پدر بزرگش می گفت که "مرد باهاس جوری بشینه که خایه هاش بره تو چشم؛ چشم حسوداش"؛ یک باری هم یادم هست همینجوری نشسته بود و انگشست شست دو دستش را انداخته بود پشت کش پیژامه و هی می کشید و نمی کشید و اینجوری هی باد می انداخت توی خشتک اش، انگاری که بادبان کشتی یی در باد، و با لحنی جدی گفت "بگذاریم که احساس هوایی بخورد."؛ ...

به بهرنگ رجبی،
که شب هایی که حالمان خوب است برایمان چیزکی می خوانَد؛ و با خاطره ی شبی که آن "چیزک" یادداشت "دو عکس" آیدین آغداشلو بود.

در باب بندر

2011-07-21T14:32:00.004+04:30

- در زندگی این بندرها رسیدن کشتی حساس ترین موضوع است. وقتی که یک کشتی در بندر پهلو می گیرد همه ی بندر چشم باز می کند و خواستار و مشتاق، ساعتها پیاده شدن آدمها و بارها را تماشا می کند.

من تو را در میان مردم می بینم. البته نه در میان مردم. در کنار همهمه ی بندر، کاملن جدا از مردم، روی یک صندوق چوبی ایستاده ای. ولی تو هم مانند بیشتر مردم در انتظار مسافری نیستی. این کشتی خیلی عظیم است. دست کم سیصد هواپیما روی عرشه ی آن هست. ملوان ها همه همقد و هم لباس، مثل مورچه، فوج فوج به بندر می خزند. مسلماً مورچه خزنده نیست. عصر همه جای شهر از ملوان اشباع می شود. شب کشتی را چراغانی می کنند. هم زیبا و هم وحشتناک می شود. تو می گویی چقدر آدمیزاد دورگه در زهدان این شهر امشب کاشته می شود؟ ولی دو نسل بعد باز ملوانها در این بند پیاده می شوند و آن وقت با دخترها و خواهرها و مادرهای ناتنی خودشان می خوابند. بندر نژاد و ملیت نمی شناسد. آدمها اگر دهان باز نکنند متعلق به زمین هستند و نه هیچ شهری و کشوری؛

شب یک شب دو، بهمن فرسی

2011-02-24T14:38:00.002+03:30

«نه. نه، خل نبود. خطرناک بود. زبر و زرنگ بود. جوشش داشت. سالم بود. اگر میموند اسباب دردسر میشد. با ما مخالف بود.»
«حیفش بود.»
«سخت هم مخالف بود.»
«منم هسّم.»
«خسّه ین؟» آهسته گفته بودم انگار حرفم را درست نفهمیده بود
گفتم «خسّه هم هستم.»
خسته هم بودم ...

ابراهیم گلستان، مد و مه

2010-11-05T14:40:00.003+03:30

مارکوپلو تصور میکرد پاسخ میدهد (یا قوبلای پاسخ او را چنین تصور میکرد) که هرچه بیشتر در محلههای ناشناختهی شهرهای دور خود را گم کند، بیشتر میتواند سرزمینهایی را که برای رسیدن به آنجا زیر پا گذاشته بود بشناسد و با به خاطر آوردن بندری که از آنجا اول بار لنگر برگرفته بود میتوانست اماکن آشنای دورهی جوانیاش، دور و بر خانهاش و آن میدانچهی کوچک شهر ونیز را که در زمان کودکی در آن می دوید و منزلگاههای گذشتهی زندگیش را یک به یک بازیابد.

در این لحظه قوبلای خان رشتهی تفکرش را قطع میکرد، یا تصور میکرد که قطع کرده است یا مارکو تصور میکرد اندیشهاش با سؤالی مانند این قطع شده است:

- همیشه با سری که به عقب برگشته است پیش میروی؟ - یا: - همهی آنچه را که میبینی قبلن پشت سر گذاشتهای؟ - یا بهتر: - سفر تو تنها در گذشته جریان دارد؟

تمام این سخنان برای آن بود که که مارکو بتواند توضیح دهد، یا تصور کند توضیح میدهد یا چنین تصور شود که توضیح میدهد یا بالاخره بتواند به خود توضیح دهد که آنچه او در جستجویش است همواره چیزی در جلو رویش است و حتی اگر صحبت از گذشته به میان میآمد گذشتهای بود که رفته رفته با پیشروی او در سفرش دگرگون میشد. زیرا گذشتهی مسافر بسته به مسیری که طی کرده است تغییر میکند. منظور گذشتهی نزدیک نیست که با گذشت هر روز، روزی به آن اضافه میشود بلکه گذشتهی بسیار دور است.

مسافر به محض ورود به هر شهر جدید گذشتهای را که بر آن تملکی نداشته باز مییابد. غرابت آنچه دیگر نیستی یا دیگر مالکش نیستی در پیچ و خم اماکن ناآشنا و تصاحب نشده به انتظارت نشسته است.

مارکو به شهری وارد میشود، در میدانی به شخصی برمیخورد که لحظهای را زندگی میکند که میتوانسته است از آن او (مارکو) بوده باشد. او میتوانسته است اکنون به جای آن مرد باشد. اگر در گذشتهای بسیار دور، زمان بر او متوقف میشد، یا اگر در زمانی بسیار پیشتر از آن، بر سر چهارراهی، به جای در پیش گرفتن راهی که پیموده بود، راه دیگری را در جهت مخالف برمیگزید، بعد از گشت و گذاری دراز اکنون خود را به جای آن مرد در آن میدان مییافت.

اما او دیگر از آن گذشتهی واقعی یا مفروض خود کنار مانده است، دیگر نمیتواند توقف کند. باید راهش را تا شهر دیگری ادامه دهد، تا آنجا که گذشتهای دیگر در انتظارش نشسته است یا تا آنچه میتوانست آیندهی احتمالی او باشد و اکنون زمان حال شخص دیگری است.

آیندههای تحقق نیافته تنها شاخههایی از گذشته هستند.

خان در این لحظه میپرسد: تو سفر میکنی تا گذشتهات را دوباره زنده کنی؟

میتوانست سؤالش را اینچنین نیز مطرح کند: - سفر میکنی تا آیندهات را بازیابی؟ - و جواب مارکو چنین بود: - دیگرجا، آیینهای منفی است. مسافر با کشف آن همه که از آن نبوده و هرگز نخواهد بود، به آن اندکی که از آن اوست راه میبرد.

یک چیزی را امّا، آقای کالوینو برایمان تعریف نکرد و شاید که واگذارش کرد به خودمان؛ این که دستِ آخر، آدمها یا مسافرند یا مقیم؛ آدمِ ماندن که نباشی، آدمِ رفتن و نماندن که باشی، شَهر ت ونیز هم که باشد، میشوی مارکو؛ بالاخره یک روزی باید که راهی شوی؛ و آن روز، از شهر، جز تصاویر نقش بسته بر حافظهات چیزی را با خود همراه نداری ...؛

و لابد اگر آقای کالوینو خودش اینها را برایمان می گفت، اسم این فصل هم می شد: شهرها و رابطهها ...

2010-02-02T17:28:00.008+03:30

Heaven Above, Hell Below

2003

Pills and files on canvas

Memories Lost, Fragments of Paradise
2003
Stainless steel and glass cabinet with pills

این آقا، یعنی آقای این اینستالیشن ها- آرتیست انگلیسی، دایمین هیرست- چند سالی هست که معرّف حضور ست و در این دهکده ی جهانی - سلام روح پرفتوح حسینعلی در آن مصاحبه ی بامزّه ی با بی بی صی- دورادور ردّش را می زنم و باهاش، یعنی با اغلب کارهاش، حال می کنم؛ این دو تا کار این آقای هیرست امّا، یا بهتر بگویم آن نیم خط کانسپتِ پس ِ پشت ِ این دو تا کار این آقا، اینکه بر میدارد و بهشت را در این قرص ها می بیند و لابد "و بالعکس"، اینکه برمیدارد برای ما و خودش این ترانه ی "پدربزرگمون می گفت ..." فریدون فروغی را هی این جور زمزمه می کند که " ... بهشت همین قرصای ماست"، این قصه، این روزها -پنج، شش ماهی شد کم کم!- بدجوری من را گیر انداخته؛ دیده ای این پیرمردهایی را که از یک سنی به بعد، طفلی ها، یکی دو حکمتِ کس شعرِ کشکولی می شود همه ی محصول پردازشگرهای مغز شان؛ هان؟ هی هرجا که می نشینند، توی تاکسی و روی صندلی پارک و مهمانی خانوادگی در جمع بچه ها و نوه نتیجه هاشان و ...، هی مربوط و نامربوط نقل می کنند که فلان ...؛ حالا حکایت این روزهای من هم شده همین؛ هرجایی که بروم و کون نشیمنی داشته باشم، لابد منبری هم خواهم رفت در باب حکایتِ این قرص ها؛ در باب حکایت بهشتی که این قرص ها می سازند برای آدم؛ ... بعضن خیلی هم تند می روم؛ می گویم همه ی بزرگراه های تمدن بشری، در همه ی زمینه ها، یک روزی و یک جایی به همدیگر خواهند رسید و شاه راهی خواهند ساخت و آن شاه راه برای خودش می رود و می رود و می رود تا اینکه یک روزی یا شاید هم یک شبی برسد به یک داروخانه ی بزرگ شبانه روزی؛ اند آپوکالیپس ناو! ...

حالا مثلن چی!؟ مثلن همین دموکراسی به عنوان بزرگترین و مهمترین دستاورد تمدن بشری در زمینه ی فیلان بعد از چند هزار سال زندگی جمعی و بَهمان، هان!؟ از آن روز/شب به بعد همین دموکراسی دیگر عوض اینکه از راه انتخابات و از طریق صندوق رأی بدست بیاید، از همین داروخانه ی بزرگ شبانه روزی در خواهد آمد؛ بـعله آقا جان؛ آدم ها را می بینی که خیلی خوشحال و سرحال می روند تو، گیرم حالا مختصر صفی هم بکشند، و نوبت به نوبت اسم رییس جمهور محبوبشان را می نویسند توی یک تکه کاغذ و از سوراخ شیشه ی بالای کانتر می دهند دست دافی های دواچی ِ آن پشت و همراه با یک لبخند قشنگ رییس جمهور مورد نظرشان را، یعنی قرصش را، تحویل می گیرند و تمام. به همین سادگی، به همین خوشمزگی؛ ... یعنی دست کم قرصی به تو می دهند که تا یکی ش را می خوری، همچه که همان یک دانه قرص از گلویت پایین می رود رییس جمهور کشورت از اینی که دوستش نداری و مدام صدا و قیافه اش روی اعصابت است برایت عوض می شود به آن یکی که دوستش داری؛ تازه بگذریم از اینکه آن بالا هم روی یک بورد تبلیغاتی برایت نوشته اند که دانشمندان با همه ی توانشان در حال تلاش برای ساختن قرصی هستند که حالا یک دانه اش که شاید نه و لی یک بسته ی ده تایی ش بتواند همین آقای رییس جمهور فعلی را برایت دوست داشتنی کند! و به زودی این قرص ها به بازار خواهد آمد و تو هم لابد می کوبی پشت دستت که "الله اکبر!!! قدرتی ِ خدا...!" ... فقط همین ها که نیست؛ کمی آن طرف تر ِ این داروخانه لابد بخش دیگری ست که آدم ها زن زندگی انتخاب می کنند؛ (تف تو این نگاه و ادبیات مردسالار؛ دقت کنید ببینید چقدر لحن ان و بدی دارم... تازه من روشنفکرشونم! ... اونوقت هی بیاین گیر بدین به شادی صدر!) از بیانسه و لیدی گاگا و شکیرا و حتی ترکیبات شناخته شده و طلایی یی مثل کون جنیفر لوپز و اخلاق فاطمه زهرا بگیر تا همین سلبریتی ها و در و داف! های وطنی خودمان، هدیه و نیکی و الناز شاکردوست و لابد نگار جواهریان؛ به گمانم حتی یک قفسه هم به فانتزی های دوران کودکی اختصاص داده باشند؛ فاطمه معتمدآریا و مادر ِ چوبین و خانوم لورا ی سرندیپیتی و ...؛ یکی از تفریحات آن موقع های های من لابد این خواهد بود که ببینم آدم ها چه ترکیبات سه تایی و چندتایی را برای یک شب آخر هفته شان برمی دارند؛ "خانوم ببخشید، لطفن یه شاکردوست یه دونه هم بیانسه بدین به من." " خانوم سلام، من یه کم خزم؛ میشه به من دو تا نیکی بدین!؟" "ببخشید خانوم؛ می خواستم بدونم قرص ترانه علیدونستی هم اومده!؟چون من زن دارم و زنمم دوست دارم، فقط دلم می خواد یکی باشه که بشینم باش گپ بزنم؛ حالافوقش اگه دوست داشت آخر شبی دو تا دو یو وانا تِیست ایت!؟ هم بگه بهم" ...

مهاجرت!؟ بـــــَــعـــله؛ طبعن یک بخش درست و درمان این داروخانه هم مختصِّ امر مهاجرت است؛ یک ساله و چند ساله و دایمی و به قصد کار و به بهانه ی تحصیل و ...؛ همه ی کشورها هم در دسترس؛ گیرم هرکدام قیمت خودشان را داشته باشند؛ قرص های مهاجرت به ممالک آزاد ... "و اینک آخرین دستاورد: با خوردن این قرص در مملکت خودتان هم احساس آزادی کنید!" ...

بس باشه؛ خسته شدم؛ بقیه شو دیگه خودتون ایمپرُوایز کنید و بزنید.

2010-01-07T17:51:00.005+03:30

طرف رو توی ده راه نمی دادن،

عوض اینکه سراغ کدخدا رو بگیره و خودش رو واسه همیشه ی تاریخ مضحکه ی خاص و عام بکنه، رفت خیلی منطقی از یک شروع کرد و با توکل بر خدا و تلاش خودش، مدارج ترقی رو دونه دونه از یک تا ده طی کرد و خیلی راحت و با عزت و احترام تونست بره به ده؛

چیزی هم نگذشت که تونست حتی خودش بشه کدخدای همون ده.

و مثل هميشه ادبيات يکي از قرباني هاست

2010-01-04T13:23:00.002+03:30

صد و نود و دو ساعت يا چيزي در همين حدود گذشته و در اين مدت روزي نبوده که بهت فکر نکنيم. بوده؟ صبح بلند شدي رفتي بيرون. فکر کردي زود برمي گردي و فوقش سه چهار ساعت دور از خانه يي. به قرار و مدارهاي شبت فکر کردي، به اينکه وقتي برگشتي لباس ها را از روي بند جمع مي کني يا وقتي برگشتي خواندن آن کتاب را تمام مي کني يا وقتي برگشتي حمام مي کني و شايد هم از خستگي خوابيدي تا شب. غذا درست نکردي و فکر کردي حتماً غذاي نذري گيرت مي آيد. اما برنگشتي و کتابي که داشتي مي خواندي نيمه تمام ماند. و چون چوب الف نگذاشتي لاي صفحه هايش که بداني از کجا بايد خواندن را ادامه دهي، کتاب براي هميشه صفحه يي را که در آن مانده بودي توي خودش دفن کرد.

...

فقط همان يک کتاب نيست که نيمه کاره مانده، کتاب هاي زيادي از آن روز به بعد هنوز تمام نشده اند و مثل هميشه ادبيات يکي از قرباني هاست. چون داستان خواندن براي خيلي ها مال حال معمولي و روزهاي معمولي و بي حادثه است. (البته شعر اينجوري نيست و الان داريم از داستان حرف مي زنيم.) ادبيات از يک نظر ديگر هم قرباني است؛ قرباني سرعت. همان روز که اتفاق را ديدي و به دل حادثه رفتي نمي تواني بنشيني و داستانت را، داستاني را که ديگر نمي تواند چشمش را روي وقايع ببندد، بنويسي. بايد بگذاري همه شان در تو ته نشين شوند. بايد بتواني آنقدر از حادثه دور شوي که بزرگي اش را از سر تا پا ببيني. داستان خواندن مال روزهاي معمولي است و داستان نوشتن مال روزهاي معمولي است و داستان چاپ کردن هم مال روزهاي معمولي است. براي همين اگر مي بينيد کتاب هاي تازه کم هستند مال روزهاي غيرمعمولي مان است. براي همين وقتي هر هفته مي روي سراغ پيشخوان کتاب هاي جديد، مي بيني دو سه عنوان بيشتر اضافه نشده است.

(+)

2009-12-23T14:56:00.007+03:30

به آدم هایی که می تونن همزمان دو یا بیشتر کتاب/رمان رو توی دست داشته باشن و پیش ببرن و حتی قاطی هم نکنن، بیشتر مداقّه کن؛ اینا پاش بیفته می تونن همزمان دو یا بیشتر رابطه –ریلیشن شیپ- رو هم پیش ببرن، بدون اینکه حتی قاطی بکنن؛ بدون اینکه آب از آب تکون بخوره...

مردی که زیاد می خوابید

2009-12-23T12:16:00.000+03:30

ليونل موسوي
.

2009-12-05T14:25:00.001+03:30

بشتابید و این صحبتها ...

2009-11-26T15:46:00.005+03:30

کماکان فکر می‌کنم کتاب‌های خوبِ نخوانده، فیلم‌های خوبِ ندیده، جاهای خوبِ نرفته، و مزه‌‌های خوبِ نچشیده، خوش‌بختی‌های پیش‌روی‌اند.

ساراي كتابها

و حتي باور كنيد کتاب‌ها و فیلم‌ها و جاها و مزه‌‌هاي خوبی كه هركدام در دوران سيبچه گي مان خوانده‌‌ايم و ديده‌‌ايم و رفته‌‌ايم و چشيده‌‌ايم هم، هنوووز، خوش‌بختی‌های پیش‌روی‌اند.

مثلن؟

همين بره ي گمشده ي راعي آقاي گلشيري

2009-11-25T12:19:00.002+03:30

...

راعی گفت: "نمی خواهد ظرف ها را بشویید."

و از پشت بغلش کرد. آدابش چگونه بود؟ فاحشه ها خودشان بلدند؛ به سائقه ی عادت آدم را راه می برند. اما اینها، این آدم های عادی، چطور شروع می کنند؟

بره ی گمشده ی راعی – گلشیری

2009-11-10T12:46:00.003+03:30

به خیال خودم نشسته م به خوندن یکی از ترجمه های پیام یزدانجو از یکی از رولان بارت ها؛ به خودم که می یام می بینم همه ی این بیست صفحه آخری که خوندم، مطلقن، چارتا کلمه و ترکیب دارن توی کله م بندبازی می کنن، و لاغیر؛

شالوده شکنی و فالوده فکنی

شالوده ی فکری و فالوده ی شکری

یعنی تو فک کن یه چیزی حول و حوش یک ساعت تمام؛ بلکم م بیشتر!

2009-11-08T11:39:00.002+03:30

I have my Men
I have my Bottles

هرچه‌قدر هم عادت کرده باشی زنِ قوی و مستقلی باشی، روی پای خودت وايستی، از عهده‌ی زندگی بربيای با همه‌ی کم و کاست‌هاش، با همه‌ی سختی و آسونی‌هاش، يه جاهای زندگی اما هست که نمی‌شه. که هيچ‌رقمه راه نداره. که اخم مخصوص زن‌های تنها به سفر رفته که جدی و خشک و سرد بودن که صاف تو چشم‌های طرف نگاه کردن و نه گفتن هيچ‌کدوم به کارِت نمياد. يه جاهايی هست که باره بيش‌تر از زور توئه. بری بالا بيای پايين همينيه که هست. زورت نمی‌رسه آقا، زورت نمی‌رسه. يه آدمِ قوی‌تر از تو لازمه که دستتو بگيره بکشتت بالا. آدمی که زورش برسه. آدمی که مَرد باشه. اوهوم. هرچه‌قدر هم از زندگی روزمره احتراز کنی، بازم يه جاهايی اين زن بودن و اين مرد نبودن‌ئه می‌ره تو چشمت. مجبوری کوتاه بيای و بری سراغ يکی که مَرده، يکی که زورش می‌رسه. اين‌جور وقتا، قبل ازين‌که بخوام برم سراغ «مرد»ه، هميشه سخت‌ترين لحظه‌هه‌ست. هميشه کلی طفره می‌رم که اون صحنه‌ی مواجهه رو عقب بندازم. سختمه، بی‌هيچ‌دليلی سختمه. مث هميشه‌ی اين‌جور وقتام مطلقن فکر نمی‌کنم که چی بگم، از چه کلمه‌هايی استفاده کنم، بس‌که آدمِ بداهه‌م اين‌جور وقتا. اگه بهش فکر کنم گند می‌زنم. پس می‌زنم. پشيمون می‌شم. بی‌خيال می‌شم. برا هميناست که هزار روز از دست لحظه‌هه فرار می‌کنم، فرار می‌کنم، دنبال يه راه ديگه می‌گردم. اما راهی نيست و زورم نمی‌رسه و بالاخره ثانيه‌ای هست که آدمه گوشی رو برمی‌داره، که آدمه درو باز می‌کنه، که آدمه می‌شينه رو مبل روبرويی و صاف تو چشام نگاه می‌کنه و می‌گه خب؟ يه نفس عميق می‌کشم و دهن‌مو باز می‌کنم و از ثانيه‌ی بعد ديگه اون زنِ قویِ دهن‌پرکن نيستم. آدمی‌ام که احتياج داره. دقيقن «احتياج» داره و کاری از دست خودش برنمياد. تو، تمام مدتی که دارم حرف می‌زنم نگاهم می‌کنی، به جز چندتا سؤال کوتاه که لازمه بدونی چيزی نمی‌پرسی، آخرش می‌گی کجاست!؟ من سرم رو می ندازم پایین و چیزی نمی گم؛ و تو بدون اینکه حتی یک کلمه ی دیگه حرف بزنی یه راست می ری سروقتش، همونجا که هست، روی میز توی آشپزخونه و من از همونجا که نشستم گوش تیز می کنم تا بشنوم که برش می داری و گوش تیز تر می کنم تا بعد ِ چند ثانیه بشنوم پـَق؛ و بشنوم که بطری رو خیلی آروم می ذاری روی میز، بدون اینکه کمترین صدایی بده اما در بطری رو یه جوری با یه فاصله ای رها می کنی روی همون میز تا من صدای در بطری که روی شیشه میز دوّار گرفته تا بیفته رو بشنوم و خیالم راحت شه. می‌ری. درو پشت سرت می‌بندم، می‌شينم و نفس عميق می‌کشم. نفس عميق می‌کشم. نفس عميق می‌کشم و همه‌ی نفس‌ها رو با صدا از ريه‌هام می‌دم بيرون. با انگشتام ضرب می‌گيرم روی لبه‌ی مبل و نفس‌ها رو با صدا از ريه‌هام می‌دم بيرون. به ديوار روبرو خيره می‌شم و نفس عميق می‌کشم و نفس رو با صدا از ريه‌م می‌دم بيرون. دوتا کف دستام رو می‌کشم روی صورتم، چشم‌ها و ابروها، ميام پايين روی دماغ و لب‌های به‌هم‌فشرده‌م و نفسمو با صدا از ريه‌م می‌دم بيرون. هيچ‌جا رو نگاه نمی‌کنم و به هيچ‌‌چی فکر نمی‌کنم و نفسمو با صدا از ريه‌هام می‌دم بيرون. هوووووووففف. دان.

خُطبه ی سلطان بن سلطان در خواب

2009-09-15T16:54:00.003+04:30

(کفش ها، شال کلاهها، دستمالها و عصا ها بالا انداخته می شود و مردم جیغ می کشند و سوت بلبلی می زنند و زنده باد، زنده باد می گویند. عده ای که روی درخت ها نشسته اند و آنهایی که از مهتابی آویزان شده اند، سکه های نقره ی سفید و آجیل و برگ برگ گل بطرف محمود می اندازند و یا بر سر مردم می ریزند. میدان دوباره ساکت می شود و محمود رشته ی سخن را از نو بدست می گیرد، و این بار جدی تر حرف می زند)؛ مردم! تیرانداز خوبی هستم چه پیاده چه سواره: اوثـَنو وَ نی یَ: اَمیی: اُتا: پـَستیش: اُتا: اَسَ بارَ. پدر من و یشتاسب، پدر و یشتاسب آرشام، پدر آرشام آریار من، پدر آریار من، جیش پیش، جیش پیش جیش جیش ( هورا! هورا! هورا!) از دیرگاهان جیش پیش، از دیرگاوان اصیل، جیش پیش، جیش پیش، هخامنش، شق شق، رق رق، رقر رقر قشق از دیرگاوان شخمه ی ماتاهان جیش پیش (هورا!) جیش پیش، پی پی ش جیش پیش (هورا! هورا!) اَدَم: خَشای ثی ی، شق شق شق (هورا!) تیرانداز خوبی هستم چه پیاده و چه سواره؛ کـَنم مورش، جاه شهان، باه شـُزُرگ و شیرومند، باه شابل، ساه شومر و شکد چاه کهارپشور. کِسَر ِ پَمبوجیه، باه شُزُرگ؛ ورزیده هستم، چه با هردو دست، چه با هردو پا، هنگام سواری، خوب سواری هستم؛ هنگام کشیدن کمان، اُتا: پـَستیش، اُتا: اَسَ بار، خوب کمان کشی هستم، هنگام نیزه زنی، چه پیاده، چه سواره، فِه برزند عَرجُمند اَزیزم، شَق شق شق شق شق شق، اعم از منقول و غیر منقول و معقول و غیر معقول و کارخانجات و غیره، مصالحه نمودم به صال الملح گـُه دِرَم مبات نوهوب، جیش پیش جیش پیش جیش پیش جیش پیش (هورا! هورا! هورا!)، من هم بینی، هم گوش، هم زبان او را بریدم و یک چشم او را کندم، بسته دم در ِ کاخ من نگاهداشته شد، همه او را دیدند، او را دار زدم، و مردانی که یاران برجسته ی او بودند، در همدان، در تهران، در درون دژ باغشاه، زندان اسکندر، قصر قجر، از سقف آویزان کردم. اوثنو و نی ی: امیی: اتا: پستیش: اتا: اس بار: عرعرعرعرجمند ازیزم شق شق شق رق رقرق تررق، بَردیکه با خاندان هلتنطی ام سمراهی کرد، خیک نواکتم، زانکه زیان رسانیذ او را زفت ذیفرذاذم، اتا: اس بار، جی پی ش، شی پی ج ( هورا! هورا! هورا!) فرمان خشای ثی ی شرف نفاذیافت معلوم نمایند که ما را چقدر محبت و دوستی با جماعت فرنگیه است و چگونه کرستانان را حرمت و عزت می داریم: هنگام نیزه زنی، چه پیاده، چه سواره، خوب نیزه زنی هستم، هستم، هستم، کندم، کندم، کندم، (هورا!) شاریوش داه شوید شوید شوید: آروادینی سیکیم روس پادشاهی نین، هارداسان ناپولیون، من شـَتـَعلی فاهام، سَن او یان نان من بو یان نان، اتا: پستیش: اتا: اس بار، چه شفاهاً، چه کتباً، بشنو، در فصل بهار که موکب جهانگشا و اعلام آسمان فرسا به جانب مملکت روس نهضت پیرا می گردد و آن مؤسس اساس دولت از طرفی که مسلک عساکر مملکت فرانسیس است (ناپولیون، گـَده من شـَتعَلی فاهام دا)، لشکری گران و سپاهی بیکران تعیین و عازم آن سرزمین سازند که از اینجانب جنود انجم حشر (حَشـَری شتعلی فاه منم منم، روس پادشاهی نین آروادین سیکن منم منم) پادشاهی و از آن طرف اخبار ظفرپرور آن مملکت پناهی آغاز مداخلت به مملکت روس نموده همه روزه منتظر وصول نامه های دوستانه از آن برادر یگانه می باشیم. باقی ایام سلطنت ایمپراطوری مستدام و بردوام باد. اتا: پستیش: اتا: اس بار (هورا! هورا! هورا! مردم جیغ می کشند، زنده باد و زنده باد می گویند. محمود ریشش کوتاهتر شده، وسط دشتی، بالای تخت بلندی نشسته است. برمی خیزد، دوباره می نشیند، دوباره برمی خیزد، باز می نشیند. این بار بلند می شود دیگر نمی نشیند، هورا! هورا! هورا! دست هایش را بالا می برد، اطرافش سرکرده های سبیلدار خنجر بدست ایستاده اند. همه به جلاد می مانند. محمود دوباره حرف می زند) پدرم امیر ماضی به مردانگی دشمنان شما را مقهور و مغلوب و نیست و نابود نمود. امیر مخلوع بی عقل و احمق بود: حسین میرزا، طهماسب میرزا، احمد میرزا، همه، همه احمق بودند. پدرم امیر ماضی آنها را مخلوع نمود که مبادا ایران از بی عقلی اینان به چَنگ مَنگ بوشمن بیفتد و مِصفش به بوروس و نصف بیگرش به اینگیلیس و نصف دیگرش به مِنگلیس برسد و آن نصف مِصف دیگرش به موشچی باشی و قزلچی باشی و مین باشی و شاید و باید از کجا بدانم شاید و باید هم به یوزباشی و قـَزّاق مَزّاق باشی و رزّاق باشی یا ربع سومش به به اَشک هشتم و ربع اولش به اردشیر مرده شیر نَوازنَهم و یا به خلیفه مَلیفه المستنکر با... و یا به داریوش فی ... و یا اهورامزد دادار دارام دارام ریمدادا دارام برسد و یا اگر نرسد باز هم به لطف ایزد تعالی و سایه ی خودا که من باشم، برسد یا نرسد به هلاکوخان قاجار یا به چنگیزخان قـَره قـَره قـَره قویونلو، و سایه ی خودا که من باشم، برسد یا نرسد به اتابک اول سردودمان سلسله ی ساسانیان، یا هخامنشیان آق قویون قو یون قو یونلو یا اسماعیل آقا سیمتقویا فراشبد حمید اَیی اَیی اَیی مَدی، مضی ما مضی، برسد یا نرسد فرقی نمی کند اگر هم برسد هم نرسد، در حقیقت ملت نجیب میران و دولیران و سه لیران و سلحشوران، عمله های شش شش هفت هشت هزارساله، بعد دوهزارساله، بعد دقیقن دوهزار و پانصد و پنجاه و پنج ساله، ممکن بود برسد یا نرسد به شوما شوما، شوما، اتا: پستیش: اتا: اس بار. شمشیر را بکشم یا نکشم؟ جابلقا را جابلسا، فرات را به هرات، سیحون و بلخ را به دجله و بغداد با پل پیوند خواهیم زد (هورا! هورا! هورا!... هورا! زنده باد!) و چون خایه تاش بزرگ ما فضل الله براند اسب دلاور خود را از کنار فاضل آب، فاضل آب غریبان و مَریبان و دَریبان به شارستان تهران، زیر سایه ی خایه تاشمان که فاضل آب یا ماضل آب غربی می خورد، ما هم خوردیم: اتا: پستیش: اتا اس بار. دجال وسط دو کوه گیر خواهد کرد. ما می خندیم. نوازندگان بنوازند! دلقک ها خایه های ما را بچلانند! شاعرها شعرهایشان را بسرایند و بخوانند: ما خوداه هستیم، اتا: پستیش: اتا: اس بار. اُثنوونی ی: امیی: اتا: پستیش: اتا: اس بار اس بار اس بار ( هورا! هورا! هورا! ...)

رضا براهنی، روزگار دوزخی آقای ایاز

2009-07-28T21:08:00.005+04:30

از مدرسه ی بامداد در انتهای خیابان شاه، ایستگاه پیروز، اتوبوس که به ایستگاه نزدیک می شد، در آن ایام بعد از 28 مرداد و بگیر و ببندها، شاگرد راننده به نشانه ی اعلام نام ایستگاه ندا می داد: " پیروزست ..." که البته رجوع به شعار معروف "مصدق پیروزست" بود، و قند در دل ما آب می شد ...

پرویز دوایی، امشب در سینما ستاره، دختر شرقی

2009-07-26T14:50:00.001+04:30

... همه ما جزيي از بازي هستيم، درست وسط بازي هستيم، ما همه رهگذران کوچه هاي پشتي تالارها و خيابان هاي اطرافش. خش خش برگ هاي پاييزي زير پاي تماشاگر و رهگذر و بازيگر يک صدا بيشتر ندارد. اگر يکي از ما، بازيگر يا تماشاگر يا رهگذر روي برف زمستاني ليز بخورد، به زمين بيفتد و مجروح شود، ديگري زير بغلش را مي گيرد و با خود به تالار نمايش- که حالا بزرگ شده، خيلي بزرگ- مي کشاند. بعد من روي صندلي تماشاگران مي نشينم و تو بازي مي کني. تو زخم مي خوري و من مي گريم. تو لبخند مي زني و من دلشاد مي شوم. تو مي ميري و من دلم مي شکند. من نشسته ام تا برخاستن، دوباره برخاستن تو را ببينم. من براي رنج هاي تو کف مي زنم و تو به احترام اشک هاي من سر خم مي کني. پرده ها فرو مي افتند و من در کوچه پشتي- کوچه يي با برگ ريز پاييزي يا برف زمستاني- با گل سرخي به انتظارت مي مانم...
(+)

2009-07-25T01:13:00.001+04:30

...
ما نگفتیم،
تو تصویرش کن

2009-07-21T02:14:00.002+04:30

توی سینه اش
جان
جان
جان!؟
جان!؟
جان!؟
.
.
.
جان
.
.
.
نداره
دیگه جان نداره
.
.
.

2009-07-04T14:31:00.003+04:30

"همه ی ما در مقابل دهشت باکره ایم، درست مثل کسی که در مقابل لذت باکره است"

سفر به انتهای شب، سلین

آره؛ ترس داشت؛ درد داشت؛ جیغ و داد داشت؛ اما حالا که دیگه واسه مون زحمتشو کشیدن و ترتیبشو دادن ...، اصن تو بخون به ناجوانمردانه ترین و بی رحمانه ترین شکل ممکن رِیپ مون کردن و ...، ها!؟ حالا دیگه می تونیم یه جور دیگه به زندگی مون نگاه کنیم؛ کشش ندم... می تونیم حالشو ببریم ... فک کن ... حتی می تونیم بریم جنده ی خیابونی بشیم

2009-06-06T16:17:00.004+04:30

هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد
هم رونق زمان شما نیز بگذرد
وین بوم محنت از پی آن تا کند خراب
بر دولت آشیان شما نیز بگذرد
باد خزان نکبت ایام ناگهان
بر باغ و بوستان شما نیز بگذرد
آب اجل که هست گلوگیر خاص و عام
بر حلق و بر دهان شما نیز بگذرد
ای تیغتان چو نیزه برای ستم دراز
این تیزی سنان شما نیز بگذرد
چون داد عادلان به جهان در بقا نکرد
بیداد ظالمان شما نیز بگذرد
در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت
این عوعو سگان شما نیز بگذرد
آن کس که اسب داشت غبارش فرو نشست
گرد سم خران شما نیز بگذرد
بادی که در زمانه بسی شمعها بکشت
هم بر چراغدان شما نیز بگذرد
زین کاروانسرای بسی کاروان گذشت
ناچار کاروان شما نیز بگذرد
ای مفتخر به طالع مسعود خویشتن
تاثیر اختران شما نیز بگذرد
این نوبت از کسان به شما ناکسان رسید
نوبت ز ناکسان شما نیز بگذرد
بر تیر جورتان ز تحمل سپر کنیم
تا سختی کمان شما نیز بگذرد
در باغ دولت دگران بود مدتی
این گل، ز گلستان شما نیز بگذرد
آبی‌ست ایستاده درین خانه مال و جاه
این آب ناروان شما نیز بگذرد
ای تو رمه سپرده به چوپان گرگ طبع
این گرگی شبان شما نیز بگذرد
پیل فنا که شاه بقا مات حکم اوست
هم بر پیادگان شما نیز بگذرد
ای دوستان خواهم که به نیکی دعای سیف
یک روز بر زبان شما نیز بگذرد

2009-06-01T02:53:00.009+04:30

آقای لاغر با کسانی که فکر می کنند ای بابا، رییس جمهور که انتخاب شده و حقوق اولش رو هم گرفته حال نمی کند و با آنها حرفی ندارد. این کلن یک نکته. و اما بعد

آقای لاغر عقیده دارد که در انتخابات پیش رو جریان موسوم به اصولگرایی دارای هشت تا دوازده میلیون رأی ست -ما کاری نداریم چه جور و از کجا و اینا- که به حساب آقای احمدی نژاد واریز خواهد شد؛ و با مشارکت کمتر از پنجاه درصدی مردم در انتخابات این آقای احمدی نژاد است که تا چهار سال دیگر رییس جمهور خواهد ماند؛ اما آقای لاغر امیدوار ست که این اتفاق نیفتد؛ این روزها –علاوه بر اینکه همه تپش نگاه می کنند- همه ی نظرسنجی ها مشارکت مردم را بیشتر از پنجاه درصد نشان می دهند، و همین به تنهایی یعنی اینکه آقای احمدی نژاد در دور اول رییس جمهور نخواهد شد و با یکی از آقایان میرحسین و یا کروبی به دور دوم خواهد رفت؛
آقای لاغر ضمن احترامی که برای آقای کروبی قایل است، میرحسین را به او ترجیح می دهد و دوست دارد تا در دور دوم شاهد پیروزی میرحسین در رقابت با احمدی نژاد باشد. آقای لاغر ترجیح می دهد در باره ی دلایل احساسی اش برای این انتخاب، ارجاع تان دهد به سرهرمس و درعوض برایتان بگوید که علاوه بر همه ی این حرف ها، عقیده دارد که از مظاهر مدنیّت یا یک جامعه ی با ساختار درست ِ مدنی، حاکمیت احزاب و حاکمیت نگرش حزبی بر اندیشه و مشی سیاسی مردمان آن جامعه است. البته آقای لاغر هم می داند که تا رسیدن به این مطلوب نه تنها عموم جامعه ما و خود ما به عنوان نخبگان این جامعه بلکه حتی احزاب ما و کاندیداهای ما فرسنگ ها فاصله دارند، اما آقای لاغر دلش می خواهد که در این مسیر حرکت کند؛ آقای لاغر دلش می خواهد حزبی فکر کند و حزبی عمل کند؛ برای آقای لاغر حزب کارگزاران شأنیت بیشتری دارد از آقای کرباسچی، حزب مشارکت شأنیت بیشتری دارد از آقای عباس عبدی و یا حتی مجمع روحانیون هم شأنیت بیشتری دارد از آقای ابطحی؛ اینجور می شود که آقای لاغر حتی برنمیدارد به خودش زحمت مقایسه و سبک سنگین کردن اسم هایی مثل محمد خاتمی و محمد رضا خاتمی و محسن آرمین و نبوی چه از لحاظ بهزاد چه از لحاظ ابراهیم و عزت سحابی و سعید حجاریان و محسن امین زاده و مصطفی تاجزاده و زهرا رهنورد و فائزه هاشمی و عزت انتظامی و داریوش مهرجویی و کیومرث پوراحمد و ... را با کرباسچی و عباس عبدی و محمد علی ابطحی و عبدالکریم سروش و جمیله کدیور و محمد قوچانی و بهروز افخمی و ... بدهد؛ برای آقای لاغر همینکه احزاب و تشکل های متبوع و مطبوع اش مثل مشارکت و سازمان مجاهدین و ملی مذهبی ها، فارغ از نقاط ضعفشان و و فارغ از اختلافاتشان با یکدیگر، با همان مختصر جذابیت هایی که هرکدام برای آقای لاغر دارد پشت سر یک نفر قرار گرفته اند کافی ست تا او هم بداند که به چه کسی رأی خواهد داد؛ اینجور می شود که آقای لاغر خیالش بابت مطالباتش کمی راحت تر می شود، چرا که پیگیری مطالباتش را یا لا اقل بخشی از مطالباتش را که این احزاب نمایندگی می کنند به آنها می سپارد و در نهایت امیدوار ست که رأیش، رأی به جامعه ی مدنی و حکومت قانون باشد.

هیه.

2009-05-16T13:46:00.002+04:30

بدجوری دارم چاااق می شم؛
دیگه کم کم از در این وبلاگ رد نمی شم!

نوستول

2009-05-09T13:42:00.001+04:30

زیپّ درش رفت و خبردار کرد
تا پدرش چاره ی آن کار کرد

2009-04-11T13:11:00.004+04:30

همچو فرهاد بوَد کوه کنی پیشه ی ما
کوه ما سینه ی تو ،
ناخن ما تیشه ی ما

غزلی یا غزلکی یا خسروانی یی ... یا در ستایش مرض

2009-04-01T11:11:00.019+04:30

خلق از مرض می یاد؛
می دونم که شاید نشه همین اول بسم الله این موضوع رو، با همبن قطعیت، توی پاچه تون بکنم؛ اما فکر می کنم خوبه براتون بگم و بدونید که دانشمندان زیادی، که خیلی خفنن، طی تحقیقات خیلی وسیع و خیلی گسترده ی خودشون، به این نتیجه رسیدن که قطعن یه رابطه ی خیلی ناز و افلاطونی -یا شایدم غیر افلاطونی(!؟)- بین خلق کردن یا همون کار خلاقه و مرض وجود داره؛
این گروه ازدانشمندا، طفلیا، توی این تحقیقات گسترده ی خودشون، کیس استادی های خیلی زیادی رو هم مورد بررسی، تدقیق و چیز خودشون قرار دادن؛ تا جایی که به عنوان نمونه در قسمتی از گزارش شون، که مشخصن زیر نظر عده ای از بر و بچه های مکتبی و متعهد گروه کار شده، و این خودش بحمدلله در جای خودش باعث خوشحالی و افتخاره، به این نکته اشاره می کنن که خدا هم، به عنوان اول خالق هستی -سلام همه ی سخنوران ِ عن ِ عاشق عبارات کُس شعر اول معمار هستی، اول هنرمند هستی، اول نقاش هستی، اول ...- اگه بچه ی همچین سالمی بود، یعنی مثلن خورد و خوراکش به جا بود، تفریحش به موقع بود، از همه مهمتر سِکسش هم اگه به راه بود که دیگه نمی زد دِ قربونتون برم...؛ از لحاظ دست به کار خلق؛ ها!؟ لابد مثل خیلی از خود ما ها دیگه ...، که اگه همه این مسایلاتمون به جا و به راه باشه متأسفانه دیده شده که دیگه نمی زنیم؛ که البته این رویه هم خودش اصلن مورد تأیید ما نیست؛ یعنی می خوام بگم پس تکلیف هنر برای هنر چی میشه!؟ هان!؟

مریض باشیم و بزنیم؛
همه ی ما می دونیم که هر چهره ای با لبخند احمق تر است. -جدن می دونیم یا اینکه هنوزداریم لبخند می زنیم!؟- خُب! بیاید به خاطر خودمون هم که شده احمق نباشیم؛ یا لااقل کمتر احمق باشیم؛ ها!؟
یک راه ساده: یک مقوا بردارید و با ماژیک کلفت روی اون بنویسید "من گاز می گیرم." یک بندی چیزی هم به دو طرف بالای اون بندازید و اون رو یک جایی، مثلن کنار آینه ی جاکفشی دم در، آویزون کنید؛ جوری که هرروز موقع بیرون رفتن از خونه، چشمتون بهش بیفته؛ نه واسه ی اینکه اگه یک روزی اتفاقن سگ بودید، بخواهید یا بتونید اون رو برش دارید و بندازید دور گردنتون و باهاش برید بیرون؛ نه! احمقا؛ واسه ی اینکه هرروز چشمتون بهش بیفته تا دست ِ کم یک روز در سال، توی رودربایستی ش هم که شده، حتمن اون رو بردارید و حتمن بندازیدش دور گردنتون و اون روز رو تصمیم بگیرید که حتمن سگ باشید و حتمن پارس کنید و حتمن گاز بگیرید؛

اگر بقیه ی سیصد و شصت و چهار روز سال رو هم غزل می سازید برای معشوق جان به بهار آلوده و با چشم هاش پیاله می زنید، این یک روز رو، دست کم همین یک روز رو فقط بزنید؛ بزنید؛ نه از لحاظ پیاله، نه از لحاظ با چشم هاش؛ که با سینه هاش...؛ و اگر خواستید هم سلام کنید به "بیلی" ِ میدنایت اکسپرس و درود بفرستید به روح پرفتوح آقای پارکر؛

بیت:

همچو "بیلی" از جهت بیرون جهیم / بی جهت در خشم آییم از الست

هه ... سرگرم شدید و دارید مثل احمق ها لبخند می زنید!؟ خُب! به تُخمم؛ یک جایی که الان اصلن یادم نیست که چی بود و کجا بود یک کسی راجع به یک نویسنده ای یا بهتر بگویم راجع به شخصیت های داستان های یک آقای نویسنده ای می گفت که همه خسته اند؛ اما خسته کننده نیستند؛ و من با خودم فکر می کنم که لابد حکایت ماست آقای دکتر ... ما هم خسته ایم ...؛ گیرم که خسته کننده نیستیم، اما خسته ایم ... و فکر می کنم اتفاقن خوبه که این یک بار رو با خواب تمام بکنیم ... بله آقای اخوان؛

با خواب ... تمام بـُ کنیم:

آب زلال و برگ گل بر آب
مانـَد به مَه در برکه ی مهتاب

این هردو، چون لبخند او در خواب

پ.ن: کاسِتی هست از آقای اخوان که به گمانم در قبل از انقلاب پر شده به اسم درخت معرفت، که در واقع مصاحبه ای ست با آقای اخوان که تعدادی از شعرهاش رو هم می خونه؛ آخر سر مصاحبه گر از او می خواد که با غزلی یا غزلکی یا خسروانی یی -به تعبیر خود اخوان- مصاحبه رو تمام کنند و اخوان بعد از توضیحاتی درباره ی خسروانی ها، این خسروانی -که در بالا نوشته شد- رو می خونه و بعد لحظه ای مکث می کنه و با ظرافت و لطافت می گه "با خواب (مکث) تمام نکنیم ..." و بعد یک خسروانی دیگه می خونه و نوار تموم می شه؛

2009-03-01T10:43:00.011+03:30

باور کن
اگر تو هم این دو خورشید داغ در دستهات

صورت بر صورت این ماه ساییده بودی
.

باور کن
آنوقت پوچی همه ی رسالت ها را به فریاد می آمدی؛

الا همین رسالت اندام ها

2009-02-11T04:11:00.006+03:30

و در جای دیگری هم می فرمان (همین آقای گلستانِ محترِم) که:

رفتم تماشای آتش بازی،

باران آمد

باروتها نم برداشت.

2009-02-05T17:55:00.001+03:30

دارم از آن لحظه‌ی کم‌یابی حرف می‌زنم که می‌مانی با خودت که بگویی یا نگویی، دست جلو ببری یا نبری، کلید پابلیش را بزنی یا نزنی، ببوسی یا با همان چشم‌ها، نوازش‌اش کنی، از این دغدغه‌ی لعنتی دارم حرف می‌زنم سرهرمس. از این کلنجاری که با خودت می‌روی، که بروم یا بمانم، جاکن شوم یا آغوش باز کنم، ابدی، بی‌غش.

(+)

خُب! ما هم کمی رؤیایی ...

2009-01-22T16:57:00.004+03:30

تو باز می آیی
با نافی از خلیج احمر
و رانی از عصای موسی
و شکل راه رفتن تو
معنای مثنوی است،

و روح مولوی است اینک
کز ساق تو حکایت نی را
برمی دارد.

2009-01-16T03:35:00.004+03:30

"لیکن بزرگ ترین عشقم به شتر است (لطفن فکر نکن قصد شوخی دارم)، هیچ چیز وقار ِ منفرد این جانور اندوه زده را ندارد."

چرا فلوبر اینچنین تحت تأثیر شتر قرار گرفته بود؟ زیرا با با بردباری و قناعت آن، هم هویتی می کرد. حالت اندوه زده ی چهره اش و انعطاف پذیری ِ قـَدَری مشربش او را منقلب می کرد. به نظر می رسید مردم مصر هم دارای برخی از خصوصیات شتر بودند: گونه ای فروتنی و قدرت پنهان که با گند دماغ بورژوازی همسایه های فرانسوی فلوبر در تناقض بود.

فلوبر از زمان کودکی از امیدواری کشورش منزجر بود -انزجاری که در مادام بواری در شرح ایمان ظالمانه ی علمی منفورترین شخصیت رمان، اومه ی داروساز، بیان می شود- می شود حدس زد که دیدگاه خود او تیره تر هم باشد: "در پایان روز، ریدمان. با این کلام ِ قدرتمند، شما می توانید خود را از تمام رنج های بشری رها کنید، پس من هم از تکرارش لذت می برم: ریدمان، ریدمان." فلسفه ای که در چشمان غمگین، باوقار لیکن کمی خبیثانه ی شتر مصری منعکس بود.

هنر سیر و سفر، آلن دوباتن

2009-01-12T23:13:00.002+03:30

شاغلام پیروانی در برنامه نود:

هرچیزی تو این دنیا از نازکی پاره می شه، انسان از کلفتی!

لابد هزار و چارصد فیلمی که قبل از مردن باید دید - سیزده

2009-01-12T17:42:00.001+03:30

Nikita Mikhalkov

2007

2009-01-12T13:05:00.005+03:30

...

اینا تقصیر من نیست. اینا همه ش تقصیر خاکه.

تقصیر ِ عطریه که از موهای تو بلند می شه ...

عروسی خون، لورکا، ترجمه ی شاملو

2009-01-12T00:01:00.006+03:30

و در جای دیگری هم می فرماد:

چشات از جنس ِ مرغوبه ...

و آورده اند که هنگام این فرمایش، نشسته بود؛ از هرلحاظ! حتی از لحاظ ِ به گـِل؛

مثل پاندولی تکان تکان می خورد و با هر دو دست، هــِی می کوبید روی پاها ش.

2009-01-06T01:14:00.002+03:30

با دیگران خوری می و

با همان دیگران هم تِلو تِلو

ما م که لابد هستیم دیگه ... سی ِ خودمون

2009-01-02T20:37:00.004+03:30

بگذاشتی ام، ...

فیـل بذارتت؛

حالا از لحاظ تنها، یا از لحاظ با خانواده و اینا.

2009-01-01T04:48:00.003+03:30

کجایی عباس!؟

نامرد

لابد هزار و چارصد فیلمی که قبل از مردن باید دید - دوازده

2009-01-01T04:30:00.002+03:30

Birdy

Alan Parker

1984

لابد هزار و چارصد فیلمی که قبل از مردن باید دید - یازده

2009-01-01T03:55:00.002+03:30

Sideways

Alexander Payne

2004

لابد هزار و چارصد فیلمی که قبل از مردن باید دید - ده

2009-01-01T03:38:00.003+03:30

The 400 Blows

François Truffaut

1959

2008-12-29T23:16:00.002+03:30

کاش این دنیا هم مثل جعبه ی موسیقی بود

همه ی صداها آهنگ بود

و همه ی حرف ها ترانه

دل شدگان، علی حاتمی، 1370

2008-12-27T11:56:00.005+03:30

و در جای دیگری هم می فرماید:

اگر از احوالات اینجانب هم پرسیده باشید، باید که به اطلاعتان برسانم

هاکونا ماتاتا

جز دوری روی شما

2008-12-22T23:00:00.003+03:30

من خاتون هفت قلعه نیستم،

خاتون هفت خطّم؛

کافی کوفی نوشتم،

که به دو دنیا می ارزد؛

باور کن.

به دو دنیا می ارزد ...

آتش سبز، محمد رضا اصلانی

2008-12-22T13:20:00.003+03:30

برایم بسیار مشکل است که جریان اظهار عشقم به آدلین را در اینجا نقل کنم. مدت ها وقت صرف کردم و به خودم فشار آوردم تا این ماجرای احمقانه را که حتی تفکرش هم مرا از خجالت سرخ می کند و بی اختیار بر لبانم این کلمات را جاری می سازد:"پس آن احمق من بودم!" به دست فراموشی بسپارم.

...

منی که تجربیات عاشقانه متعددی را پشت سر گذاشته بودم و با جسارت، و بعضی اوقات هم با بی شرمی غیر قابل توصیفی، ازپس همه ی آنها برآمده بودم، ناگهان بدل به پسرک عاشق کمرویی شدم که تمام شجاعتش در این است که دزدکی دستش را، بی آن که معشوقه اش بفهمد، به دست او بزند. و بعد دست خودش را به خاطر آنکه چنان افتخاری نصیبش شده است نوازش کند و بپرستد! این ماجرا که بی غل و غش ترین ماجرای حیات من بود، امروزکه من پیر شده ام و به آن می اندیشم شرم آورترین حادثه ی زندگی من تلقی می شود. من به آن به صورت چیزی مسخره و مبتذل می نگرم: حتی اگر پسر بچه ی ده ساله ای را ببینم که نظر زشتی نسبت به پستانی دارد که از آن شیر خورده است، کمتر از کارش حالت تهوع به من دست می دهد تا از کار خودم.

...

حالا هم از این که نمی توانستم شکستم را پیش بینی کنم شرم زده ام. من با دختر بسیار ساده ای روبرو بودم، ولی تصوراتم او را به صورت عشوه گرترین زنان دنیا درآورده بود. بعد از امتناع او، رنجیدگی عمیقی از او به دل گرفتم که به هیچ وجه منصفانه نبود: آن قدر من واقعیت را با خیال آمیخته بودم که حتی نمی توانستم قبول کنم که ما هرگز یکدیگر را نبوسیده بودیم.

وجدان زنو، ایتالو اسووو

2008-12-10T20:36:00.001+03:30

...

حقـّا که ننه ت از تو وفادارتر ست

2008-12-09T19:48:00.000+03:30

ای جان

حدیث مادر دلدار باز گو

هنر سیر و سفر، آلن دو لاااغر

2008-12-08T16:22:00.018+03:30

تانزانیا

جمهوری متحد تانزانیا کشوری است در شرق افریقا. پایتخت سیاسی آن دودوما است. مهمترین شهر آن دارالسلام است و از شهرهای مهم دیگرتانزانیا می توان به آروشا، امبیا، موانزا، موروگور و زنگبار اشاره کرد.

تاریخ
کشور تانزانیا از اتحاد تانگانیا و زنگبار در سال ۱۹۶۴ به وجود آمد.
سیاست
حکومت تانزانیا جمهوری چند حزبی فدرال با یک مجلس قانون گذاری میباشد. رئیس جمهور تانزانیا از سال ۲۰۰۶ جاکایا کیکوته است و نخست وزیر این کشور نیز از سال ۲۰۰۶ ادوارد لوواسا است.
اقتصاد
واحد پول این کشور شلینگ تانزانیا است به طوری که هر 100 شلینگ تانزانیا برابر ۶۹۶ ریال میباشد.

فرهنگ
مردم تانزانیا از لحاظ فرهنگی با مردمان ایرانی و اعراب عمانی خویشاوندی دارند[نیازمند منبع]. وجود تعداد زیادی از کلمات فارسی همچون شاه و کاکا در زبان سواحیلی که یکی از زبانهای رسمی این کشور می‌باشد، نشان دهنده عمق روابط دو فرهنگ است. در خلال سال‌های پایانی قرن سوم هجری تا اوایل قرن چهارم، گروه‌هایی از خانواده‌های شیرازی به زنگبار مهاجرت کردند. هنوز هم پس از گذشت قرن‌ها در زنگبار، اصل و نسب شیرازی به نوعی نجیب زادگی محسوب می‌شود. آیین نوروز امروزه در زنگبار برگذار می‌شود. زبان ها انگلیسی و سواحیلی زبان های رسمی این کشور هستند.
از آثار باستانی ایرانی در تانزانیا می توان به حمام ساخته شده توسط دختر فتحعلیشاه، چاه آب افشاری و مسجد جزیره دلفین اشاره نمود. همچنین توپ غنیمت گرفته شده در نبرد چالدران (شاه عباس اول) نیز در خانه عجایب تانزانیا نگهداری می شود. در تانزانیا حدود چهارهزار بلوچ فارسی زبان زندگی می کنند.
جغرافیا
تانزانیا در قسمت شرقی افریقا واقع شده‌است. بیشتر خاک آن از یک فلات باپوشش گیاهی بوته زار و علفزار تشکیل شده که در شمال به ناحیه آتشفشانی کلیمانجارو، در شرق به دریاچه تانگانیکا، و در جنوب به زمینهای مرتفع، محدود می‌شود. علیرغم مجاورت با خط استوا، ارتفاع زیاد این سرزمین، باعث شده که دمای هوا بین ۲۹-۱۸ درجه سانتی گراد ثابت بماند. البته در جلگه‌های ساحلی، آب و هوا گرمسیری است و میزان بارش آن، به ۱۰۶-۵۷ سانتی متر در سال بالغ می‌شود. اکثر جمعیت تانزانیا کشاورزی بوده و قهوه – کاکائو و چای، محصولات صادراتی کشور هستند. تانزانیا از نظر صنعتی پیشرفته نبوده و تنها صنایع مهم آن نساجی –دخانیات و صنایع غذایی می‌باشد. تانزانیا با کشورهای کنیا، روآندا، بوروندی، زامبیا، مالاوی و موزامبیک همسایه است. همچنین در شرق تانزانیا در دریاچه ی تانگانیکا با کنگو، و در شمال در دریاچه ی ویکتوریا با اوگاندا مرز آبی دارد.

تصاویر

همینطور که می بینید تانزانیا کشور بزرگی ست با جاهای دیدنی بسیار، دیدن این همه جای دیدنی زمان زیادی می طلبد، دو هفته یا بیست روز و یا حتی بلکُمم بیشتر، و دو هفته یا بیست روز هم که زمان زیادی ست؛ یعنی زمان خیلی زیادی ست؛ می فهمید که!؟ نه، نمی فهمید! دو هفته، بیست روز زمان خیلی خیلی زیادی ست.
.
.
.
پ.ن یک: عکس ها از اینجا
پ.ن دو: دو نقطه دی عرض می شه رسولی

2008-12-06T16:04:00.004+03:30

و به کرّات هم دیده شده که این آقا -عباس ِ بیچاره ی خودمان را می گوید- در حالیکه یک دوربین به گردن آویخته و یک دو نقطه دی گنده! در پهنای صورت قایَم کرده، مرتب این جمله را تکرار می کند:

عَـ کـُ سم، عکس می گیرم؛

2008-12-02T23:00:00.002+03:30

... گاهی چیزی در تن آدم هست، قوی تر، و اینست که عرق کاری نمی شود. و این بد چیزیست، بدترین چیز دنیا همین است که آدم مست نکند، هرچه بخورد مست نکند و فقط خرجش زیاد شود.

بین ِدو در، ناصر تقوایی

2008-11-30T00:31:00.002+03:30

...

- عقد کردی !!؟

- هنوز نه

- عقل کردی

...

2008-11-24T23:08:00.006+03:30

و در جای دیگری هم -گاس هم که همان کتاب کوچه!- می فرماد:

آدم دسته ی خودش رو که نمی بره؛

یا لا اقل دیگه استخوناش رو باقی می گذاره؛

حدستون درسته، بازم کار ِ خود ِ شیطون ِ بلا شه؛ ولی به همین برکت! مدیونید اگه یه وخت فکر کنید این عباس کیارستمی ِ ما خدای نکرده آدم بی ادب و هیـز و بددهنیه؛ نه!، این عباس ما فقط یه کم تنها ست؛ همین.

2008-11-22T20:59:00.003+03:30

در جای دیگری هم می فرماید

آتش است ...

لابد هزار و چارصد فیلمی که قبل از مردن باید دید - نه

2008-11-21T03:11:00.001+03:30

Fame

Alan Parker

1980

2008-11-20T23:43:00.005+03:30

و اما بشنویم از آقای باستانی پاریزی که در سنگ هفت قلم بر مزار خواجگان هفت چاه ش برایمان تعریف می کند از قول امیر خیزی، منشی و مشاور ستارخان، که وقتی، ستارخان و باقرخان در پارک اتابک در حوضخانه نشسته و قلیان می کشیدند در حالی که فاتح و پیروز بودند و دنیا به کام مشروطه طلبان. در آن ساعت تلگرافی از نجف به نام ستارخان رسید، به من داد تا بخوانم. عنوان تلگراف را خواندم: حضور باهرالنـور پشتیبانان و حامیان دین مبین اسلام و کافه المسلمین، جنابان سردار ملی اسلام و باقرخان سالار ملی اسلام ... ستارخان مهلت نداد بقیه را بخوانم، رو به باقرخان کرد و به طعنه گفت:

- دلم به حال اسلامی می سوزد که من پدرسوخته سردار آن باشم و توی مادرقحبه سالارش!

2008-11-18T21:34:00.001+03:30

صيقل از گذشت زمان است، نه گذر در سکوت و سکون. از سايش تن‌ها و دل‌هاست که جان جلا می‌گيرد. نه در خلوت، جان جانان جلا می‌بخشدت.

(+)

و اما باز هم شاملو به روایت عباس کیارستمی ِ شیطون ِ بلا

2008-11-16T14:06:00.005+03:30

پستان ِتان، کدام ِ شما

لب هایتان کدام

بگوييد!

کلّن!

2008-11-14T20:39:00.002+03:30

آزادی یعنی خوابیدن روی تختخواب دونفره، با فکرهایی که فقط به خودت تعلق دارد.

(+)

2008-11-10T15:32:00.006+03:30

"... می‌رفتيم به عرق‌فروشی‌ای‌ كه نزديكی‌های‌ بارانداز سراغش را داشتيم. عرق‌فروشی‌ ساكت بود و پرده‌های‌ پشت شيشه‌ها افتاده بود. گوشه‌ی‌ خلوتی‌ می‌نشستيم. چهارتا ميز ديگر هم بود، هر كدام سه چهار مرد پشتش، بيشترشان كارگرهای‌ بارانداز، ساكت و خيره به ليوان‌هاشان، می‌گفتی‌ پلك زدن يادشان رفته است. جوان كه بودند ساكت نشستن بدمستی‌ بود و عربده‌كشی‌ بدمستی‌ نبود. پيری‌ سراغ همه‌شان آمده بود. باورشان نمی‌شد كه پير می‌شوند. ..."

سلام عاشور

سلام همه ی کارگرهای بارانداز تابستان همان سال
سلام ناصر خان تقوایی

2008-11-10T01:15:00.003+03:30

گاو! ، سوی جفا روی ...

نکن عزیز من! نکن!

2008-11-01T20:40:00.013+03:30

خیلی ببخشید که دارم انگشتم رو تا آرنج می کنم توی کون ت! خدا شاهده اصلن منظورم این نیست که یه وقت انگشتم رو تا آرنج بکنم توی کون ت! ...

لابد هزار و چارصد فیلمی که قبل از مردن باید دید - هشت

2008-10-27T20:18:00.006+03:30

Secrets & Lies

Mike Leigh

1996

لابد هزار و چارصد فیلمی که قبل از مردن باید دید - هفت

2008-10-25T18:07:00.006+03:30

Naked

Mike Leigh

1993

2008-10-25T14:24:00.005+03:30

آقای آندره برتون هم در کتاب نادیا ش برایمان تعریف می کند که -سلام علی بای- آقای هوگو، در ایام آخر عمر، وقتی برای هزارمین بار، همراه ژولیت دوروئه* گردش کنان از همان مسیر همیشگی می گذشت، رشته ی افکارش را نمی گسست و سکوت را نمی شکست مگر هنگامی که کالسکه شان از مقابل ملکی عبور می کرد که دو در ورودی داشت، یکی بزرگ و دیگری کوچک، و در بزرگ را به ژولیت نشان می داد: "در ِ درشکه رو، خانم" و او، در جواب به در ِ کوچک اشاره می کرد: "در ِ پیاده رو، آقا"؛ سپس، کمی جلوتر، در برابر دو درخت که شاخه هایشان در هم فرورفته بود، دوباره می گفت: "فیلمون و بوسیس**"، در حالیکه می دانست از زبان ژولیت پاسخی نخواهد شنید، و این مراسم شورانگیز طی سالها هرروز تکرار شد؛ ...

Juliette Drouet: زن باریگری که از 1833 شریک زندگی ویکتور هوگو بود

Philemon et Baucis: افسانه شان را اوید، شاعر پرآوازه رومی، در کتاب دگردیسی ها روایت کرده است. این زوج، علیرغم کهولت و ناتوانی شان، از زئوس و هرمس، که در هیئت انسانهای فانی سفر میکردند، در منزلشان پذیرایی کردند. پس از مرگ، به درخت بلوط و زیزفون بدل شدند

2008-10-22T23:54:00.004+03:30

خانه از ناله ی عشاق مبادا خالی ، آقای دکتر

لابد هزار و چارصد فیلمی که قبل از مردن باید دید - شش

2008-10-19T04:41:00.002+03:30

All That Jazz

Bob Fosse

1979

2008-10-16T16:27:00.004+03:30

کبری رو که یادتون هست!؟

اون هم دیگه به این نتیجه رسیده که در مورد هیچّی نمی شه تصمیمی قطعی گرفت.

لابد هزار و چارصد فیلمی که قبل از مردن باید دید - پنج

2008-10-14T23:11:00.004+03:30

The Man Who Wasn't There

Joel Coen

2001

لابد هزار و چارصد فیلمی که قبل از مردن باید دید - چهار

2008-10-11T13:36:00.002+03:30

Lower City

Sérgio Machado

2005

لابد هزار و چارصد فیلمی که قبل از مردن باید دید - سه

2008-10-11T13:19:00.005+03:30

Climates

Nuri Bilge Ceylan

2006

تتبعات لاغر (5)

2008-10-07T15:37:00.011+03:30

در باب رذیلتی به نام بزرگواری/کوول مَنشی

دسته ی بزرگی از وقاحت های بزرگ را از قضا انسان های کوچک رقم می زنند، جایی که انسان های بزرگ، بزرگوارانه/کوول مَنشانه از کنار وقاحت های کوچک ناشی از کم هوشی ِ آنها عبور کرده باشند.

پ.ن: با تشکر از دوستان نازکتر از عسلم، مونتنی، نیچه و کـِیس اِستادی های عزیز!

2008-10-06T14:50:00.003+03:30

مگی: می‌دونی چه احساسی دارم بریک؟ تمام این مدت حس می‌کنم مثل یک گربه روی یه شیروونی داغ وایسادم.

بریک: پس از روش بپر مگی. بپر! گربه‌ها می‌تونن بدون این‌که زخمی بشن از روی شیروونی بپرن. این کارو بکن. بپر!

مگی: بپرم کجا؟ به خاطر چی؟

بریک: یه عاشق دیگه برای خودت پیدا کن.

گربه روی شیروانی داغ/ ریچارد بروکس

(+)

2008-10-06T11:26:00.003+03:30

نمیخوام کسی نگران‌ام باشه، نمی‌خوام وقتی برمی‌گردم خونه کسی منتظرم باشه ...

کنعان

نامه ی وارده

2008-09-28T21:38:00.006+03:30

اندیشه های متی، برتولت برشت، ترجمه بهرام حبیبی، انتشارات آگاه، یکهزار و سیصد و پنجاه و چهار

نه؛ اشتباه نکنید؛ آقای لاغرتان بنا ندارد فصل کتابهایم را ورق می زنم آقای اولد فشن تان را اینجا کـُپ بزند؛ قصه ی نامه ی اسکالتندی ای -سلام هرمس، عکستو دیدم، چه بزرگ شدی جونمّرگ شده ی بلا... بوووووس- را برایتان می گوید که روزی روزگاری در صفحه ی سفید آخر کتابی نوشته شده است، سی سالی برای خودش گشته است شاید بی آنکه هرگز رسیده باشد به دست آنکه لابد باید همان روزها می رسیده و حالا از قضا رسیده به دست آقای لاغرتان که برایتان بگذاردش اینجا؛

نامه را عینن می آورم ؛ لابد بدون آنهمه بوی کهنگی و کاهی کاغذش؛ اما لا اقل تلاش کردم رسم الخط نامه همانی باشد که در اصل نامه بود، حتی با همان یک غلط املایی؛ شک ندارم که کسانی را هم همین چیزها گیر می اندازد؛ تاریخ امضای پای نامه (که قاعدتن از جعل آن هم معذورم!) 7/4/37 است که باید به سال پادشاهی باشد که می شود همان 57 خودمان؛ ...

سهیل و باز هم سهیل

فضای این کافهء غم آلود باز هم مرا می بلعد. می بلعد بدون آنکه بخواهم بلعیده شوم. همانند آینده که چون غاری دهان گشوده تا مرا در خود ببلعد بدون اینکه فرصت برداشتن فانوس را داشته باشم. من می اندیشم. به آرزوهای بر باد رفته. به عشقهای کتابها و به یأس. من به آدمهایی می اندیشم که همانند عقرب در حلقهء آتش به دور خود می چرخند و ناچار با نیش خود خودکشی می کنند و آنگاه من و تو منتقد نماهای اجتماع با خواندن تیتر نام آنها در صفحهء حوادث می گوییم به درک، حقشان بود. من به انسان می اندیشم و رسالتش که فراموش گشته. من به اندشهء معصومانه ای می اندیشم که می پنداشتم زندگی را نیز می شود منجمد کرد و در بسته های صد گرمی در سوپر مارکت بفروش رساند و به حقارت که سعی در گران فروختن آن داشت. من به کودکی می اندیشم. آنزمان که می پنداشتم زندگی را می توان بوسیلهء سرنگ به رگهای سرد و بی روح همسایه مان تزریق کرد. من به انسانهایی می اندیشم که صدای ضجه های پسرک خردسال و گرسنهء خانهء روبرو را می شنوند، و با اینحال زائر خانهء خدا هستند. من به کسانی می اندیشم که از جدول زندگی خارج گشته اند و به مرگ می اندیشم.
من به خود نمی اندیشم چون از اندیشیدن به خود خسته شده ام و به تو نیز نمی اندیشم زیرا که تو نیز چون من خرد هستی و ضعیف. من به هستی می اندیشم و وسعتش. به طبیعت و شعبده باریهاش. به عشق می اندیشم و اعجازش. من به خطوت موازی می اندیشم و آنجا که یکدیگر را قطع می کنند. من به قانون مسخرهء دو در دو و جواب همیشه ثابتش می اندیشم. به پوچی می اندیشم که از ورای عمقی ژرف میآید. من به برهوت سینه های داغدیده می اندیشم که تشنه ایثار محبتند. محبت. حتی یک قطره. من به اشک های همیشه جاری می اندیشم. به محکومین و مطرودین اجتماع. و به اندیشه های خفته در ریا و به محتضرین اجتماع. من به هستی می اندیشم وچراهای بسیارش. به بن بستها می اندیشم و به بی انتها. من می اندیشم .........

رقی 7/4/37

2008-09-27T18:21:00.004+03:30

Paul Newman

2008 - 1925

2008-09-17T07:26:00.001+04:30

آدم ِ بی حشـَر هم لابد مثل زنبور بی عسل می ماند دیگر!

2008-09-10T07:38:00.005+04:30

آکتور زن فیلم، با لباس های راحت گل و گشاد و موهایی که از پشت جمع شده و همینجور بی تفاوت جایی روی سرش کلیپس خورده روبروی دوربین پیرمرد قرار می گیرد و با صدای کلاکت و فرمان حرکت پیرمرد شروع می کند به حرف زدن؛ دستهاش را مدام در هوا حرکت می دهد و با انرژی و حرارت راجع به موضوع داغ سیاسی/اجتماعی روز برای کسی حرف می زند و موضع می گیرد و توضیح می دهد و ...؛ هرچه می گذرد چهره اش از هیجان وعصبانیت برافروخته تر می شود ...

اینطرف اما، پیرمرد، آرام، تکیه اش را به صندلی اش داده، نگاهش را دوخته به کلوزاپ زن بر دریچه ی ویزورش ؛ رد نازک و محو رضایت بر چهره ی پیرمرد ... ؛ خوب می داند چه قصه ها که دارد برایمان می سازد و می پردازد و پشت هم می اندازد از این صورت ِ حالا دیگر کاملن گل انداخته ی زن ...

لابد هزار و چارصد فیلمی که قبل از مردن باید دید - دو

2008-09-10T07:04:00.003+04:30

The Edge of Heaven

Fatih Akin

2007

2008-09-08T17:25:00.003+04:30

گفتم ای عشق من از چیز دگر می ترسم

گفت آن چیز دگر اصلن جزء ِ ذات هر رابطه ایه بدبخت!، نه می شه جداش کرد، نه می شه با مواظبت و مراقبت و ... ازش جلوگیری کرد، ... خلاصه کلام اینکه راست حسینی نمی شه هیچ کاری ش کرد، حالا تو می خوای اسمشو بذار باگ آفرینش قضیه یا هرچی ... بالاخره بعد این همه مدت مجبوری که به عنوان یه اصل بپذیریش و باهاش کنار بیای، حالا اینکه بعدش چه تصمیمی می گیری و چه می کنی دیگه با خودت!

خدایی همه ی اینا رو گفت! کور شم اگه دوروغ بگم

لابد هزار و چارصد فیلمی که قبل از مردن باید دید - یک

2008-09-08T04:48:00.003+04:30

Leningrad Cowboys Go America

Aki Kaurismäki

1989

لابد هزار و چارصد فیلمی که قبل از مردن باید دید

2008-09-08T04:01:00.008+04:30

تحت عنوان بالا بخشی به این وبلاگ اضافه می شود که در آن، فیلم های هرازگاهی که انسـُن -که در اینجا خودم باشد- می بیند و بسته به موودش، حال ورش می دارد، به منصه ی -عاشقتم منصه! اینه که حال میکنم بی جا استفاده ت کنم؛ نشده تا حالا عاشق کسی باشی و بی جا و بی وقت، توی پاگرد خرپشته ای یا پشت کمد دانشکده ای، ماچش کنی!؟ هان!؟ حالا شمام گیر ندین دیگه! من خودمم اعتقاد ندارم که ماچ کردن یه جور استفاده کردنه و چه و چه...!- چیز شما می رسد. بی هیچ شرح و نقد و اینایی، که هیچ بلد ِ خاصی هم نیستیمش البته؛ باشد که اگر کسی کرمش را داشت، بگیرد و ببیند و یا اگر دیده بود و حاشیه ای بر آن داشت اینجا یا جای دیگری آن را بپاچد؛

و دیگر، لابد همانجور که از عنوان بر می آید این فیلم ها الزامن هم فیلم های ماندگار و همچه بگیر و ول نکن و این هایی هم نبوده باشند و صرفن دیدنشان برای ما که گاو نیستیم خالی از لطف نبوده است و بالاخره هرکدام جایی در تاپ هزار و چارصد فیلم آدم برای خودشان دست و پا می کنند.

2008-09-06T01:27:00.006+04:30

... ، مردی کن و بیـا

-سلام لانگ شات-

2008-09-02T02:20:00.008+04:30

اینایی که وقتی از یه کنسرت سنتی میان بیرون، توی مسیر برگشت واسه خودشون با جدیت! یه مرغ سحر ی، حتی چه بسا یه آوازی! رو لااقل تا رسیدن به در ماشین می خونن.

تکه فیلمنامه - سلام لانگ شات

2008-09-02T02:09:00.005+04:30

-یکی از همون گـُلای پلاسیده ی باغچه ی ولی خان ...

سوته دلان (علی حاتمی)، 1356

2008-08-31T13:51:00.014+04:30

حميد نامجو، وکیل و برادر محسن نامجو - ... اين قطعه موسيقی يك كار پژوهشی ست که بر اساس ايده تلفيق قطعاتی از موسيقی عرب با موسيقی ملل تنظيم شده‌است ...

آقای جامعه ی سرافراز قرآنی: ... آيا نمی‌شد براساس ايده تلفيق (كه البته مبنای علمی آن اعلام نشده) به تلفيق موسيقی ايرانی و موسيقی ساير ملل پرداخت؟!

سلام علیبی - نامرد! خوب می دانم چه غنج ها که دلت نزد با دیدن عکس و نامه ی این آقا ؛ چه نوستول های کثیفی که این عبارت "جامعه ی سرافراز قرآنی" و تک تک ِ جمله های دیگه ی این نامه برایت نساخت ...-

2008-08-23T04:24:00.006+04:30

کثرتت رو شُکر ای خدااا ...

-سلام مخاطبین عزیز سلسله سخنرانی های استاد دکتر حسین الهی قمشه ای-

2008-07-28T19:20:00.002+04:30

... اصلن این روزها، کدام‌مان هست که دلش یک جای نامعلومِ دور و غیرواضحی گیر نکرده باشد؟

(+)

2008-07-28T18:03:00.006+04:30

برق رفت و گشت ارشاد جلوی بساطش، توی یکی از همین پیت های حلبی، آتشی روشن کرد؛

هنوز نیم ساعت نگذشته، صدای آواز دسته جمعی شان را می شد شنید که " تا بهار ِ دلنشین، آآآمده سوی چمن ... ای بهار ِ آرزو ... "

خوب که چشم می چرخاندی می توانستی چندتایی هم از کارگرهای خاک و خلی ِ کارگاه ساختمانی بغل، دو سه تایی ازکارگرهای شهرداری با لباس های نارنجی و یکی دو تا هم آدم معمولی که شاید رهگذری چیزی بوده اند را دور آتش شان ببینی ...

"... چون سپندم بر سر ِ آتش نشان بنشین دمی ... چون سرشکم در کنار ..."

-سلام مرضیه رسولی-

2008-07-23T23:00:00.004+04:30

اینایی که برمی دارن یه بیت یا یه خط شعر کهن یا نو رو برات نقل به مضمون می کنن.

2008-07-18T12:09:00.004+04:30

اه! اه! اه!

گندت بزنن!

خسرو نباید می مرد

اه!

بیا ساقی، که جاهل را هنی تر می رسد روزی

2008-07-16T19:17:00.003+04:30

فکر می کنم مهمترین نشانه/عارضه ی فزهیخته گی، رسیدن/دچارشدن به عدم قطعیت باشد.

شما دوست عزیزی که در هر برشی از زندگی تان، قطعیت و رضایت و اطمینان مطلق از درستی تصمیمات تان موج میزند، شاید که انسان موفق تری باشید، اما باور کنید که برایم جالب نیستید.

با تشکر.

2008-07-14T16:18:00.006+04:30

به سلامتی ِ اونایی که می خوننتون،

نمی دونید؛

می خونیدشون،

نمی دونن؛ ...

- وااااای چه بامزززه ... بوووووووووس

2008-07-09T15:27:00.004+04:30

آرد ِ نبیـخته و

الک ِ آویـخته .

این، حکایت ماست.

2008-07-08T17:56:00.002+04:30

این روزها، متأسفانه، یک جریاناتی دارن تلاش می کنن که توی جامعه، طرز فکر منحطّ و غلطی رو رواج بدن که می گه : هرکی هرچی دستشه، بسـّشه!!

2008-07-07T17:19:00.005+04:30

- "سرم خوش است و به بانگ بلند می گویم

که من نسیم حیات از پیاله می جویم."

- هه! ...

دلش خوش است و به ...

2008-07-01T15:41:00.003+04:30

اینایی که آخر حرفاشون توی چت یا تلفن یا ... می گن شاد زی.

2008-06-26T17:24:00.002+04:30

ندیدن ، نشنیدن و نداستن حقّ آدمی ست ؛

با گلواژه هایی از جنس تکلیف ، مسؤولیت یا وظیفه ، این حق را از دیگری سلب نکنیم .

2008-06-24T12:50:00.003+04:30

اینجا توی عمق اکسیژن و نور نمی رسه

بی زحمت یکی هم ما رو بیاره تو سطح

هارهارهار

2008-06-18T17:30:00.002+04:30

من نگاهم را سـُر خواهم داد ...